İmam efendi, babam öldü
Yanık sesinle veriver bir sela
Duysun bütün eş, dost ve akraba
Babam tanınmış, meşhur bir adamdır,
Marmara da onlarca inşaatı vardır,
Sakın katılım eksik olmasın bu bir itibardır
İmam efendi :
’Sen merak etme, ben sela veririm,
İstersen teçhizatı ile de ilgilenirim’
Oğlu : ‘Çok teşekkürler hocam,
Biz bu işlerde yol yöntem bilmeyiz,
A’ dan Z’ ye gerekeni sen yapsan!
Hakkın neyse veririz aksatmadan.’
İmam efendi :
Gecikmeye gelmez acele edelim,
Mahalledeki gassal efendiye gidelim.
Gassal efendi, bir güzel yıkadı,
Başka bir şeye gerek yok deyip,
Üç kat kefen ayarlayıp sardı,
Eş, dost, akraba tabutu omuzladı
Getirdiler merhumu, Ulu camiye
Merhumun oğlu:
Hocam, biz işi garantiye alalım,
Şu helalliği önce aradan çıkaralım
İmam efendi:
Evlat, lütfen sakin olalım,
Şimdi buyurun namazı kılalım
Sonra da helallik alalım!
İmam efendi:
Ey cemaat!
Lütfen hakkınızı helal edin! (ses yok!)
Lütfen hakkınızı helal edin! (ses yok)
İçinden dedi, anlaşıldı, cemaatin alacağı çok!
Son defa, Ey cemaat!
Bak merhum gidiyor,
Helal edin şu hakkınızı,
Uğraştırmayın hocanızı,
Bırakın bu kadar nazı !’’(ses yok)
İmam Efendi :
Ey cemaat! Benden günah gitti
Sizin adınıza hakkınızı helal ettim,
Bu iş burada bitti (!)
*
Cemaat arasından haykırdı bir çocuk,
Dedi imam amca, dinleyin beni birazcık.
Helalleşmek yok öyle çar çabuk!
Ben; ‘17 Ağustos Marmara depreminde,
Annemi, babamı, ağabeyimi, ablamı kaybettim,
O günden, bu güne biliyor musun neler çektim?
İçimi dökmek için yıllardır bu günü bekledim,
Sela sesi duyunca koşarak camiye geldim.
Depremde bizim apartman yerle bir olmuş,
Sivil savunmacı amcalar kurtarmaya gelmiş,
Enkaza bakıp da demişler bu evi kim vermiş!
Meğer binada çimento, demir çok eksikmiş,
Ucuz diye kum denizden gelmiş!
Kriş – kolon da çok inceymiş!
……………………………………………!
Hakkımı helal ettiği-n, şu önde yatan amca,
Apartmanı süsleyip, püsleyip, vermiş babama !
……………………………………………………………………………….!
Cemaat pür dikkat dinledi.
Çocuk içinden geleni söyledi.
…………………………………………………………………….
İmam efendi çağırdı, merhumun oğlunu,
Dedi ben karışmam, çok kötü babanın sonu!’’
(Mahir Odabaşı / 20.12.2010)
hikayesi : başta Marmara olmak üzere, bir çok depremde insanların ihmali yüzünden on binlerce can gitti.Çoluk çocuk öksüz kaldı…Çocuklar ağlamasın……….!
