GARİP Mİ KALDIN OKULUM?

          Şehirlere göçün başlamasıyla beraber köylerimiz birer birer boşalmaya başladı.Taşı toprağı altın diye Büyükşehirlere hücum edildi. Kimisi orada ayakları üzerinde kalmayı başarıp daha iyi imkanlara kavuşurken, kimisi de Ferdi Tayfur’un ‘’Hadi gel, köyümüze geri dönelim’’ şarkısını söylemek zorunda kaldı. Çünkü şehirde su para, yol para, hal para, hela para. Maalesef taş yerinden oynadı bir kere hesabı, dönüşte pek gerçekleşmedi.Binan aleyh baba istese de, çocuklar razı olmadı…

         Köylerdeki göçün sillesi öncelikle okullarımıza vurdu.Zira köylerimizde bir veya birkaç öğretmen görev yaptığı zamanlarda, lojmanlar yetersiz kalırken, okulların bahçesi cıvıl cıvılken, milli bayramlar farklı anlam kazanırken, okullar öğrenci yokluğu nedeniyle kapanmaya başlayınca, günden güne viraneye dönüşüverdi.Belki ilk zamanlar geri açılır zannıyla daha titiz korunmaya çalışılırken, zamanla öğrenci ve öğretmenlerden ümit kesilince okullarda ister istemez viraneleşti.

        ‘’Çalışmayan motor pas tutar’’ misali, içinde öğrencisi olmayan okulların damında baykuşlar örtmeye başladı. Bacalar tütmedi, kiremitler çatladı, camlar kırıldı.Bazen de o okulda okuyan babaların çocukları, torunları bilinçsizce zarar veriverdi. Bu durumdaki okullarımızın, sınıflarında, bahçelerinde in cin cirit atıyor.Giriş kapısındaki boyası ağarmış tabelası şehirden gelip  bayramdan bayrama önünden geçenlere garip garip bakıyor.Belki de lisanı haliyle bir zamanlar ne idiniz, şimdi ne oldunuz diye sitem ediyor.Kapatılan okullarımızın bir kısmı köyün diğer ihtiyaçları için kullanılırken, bir kısmının da seçimden seçime kapısı açılıyor.Temizlik görüyor…

         Vesselam kapısında tabelası olup ta, içinde öğrencisi olmayan, virane olmuş veya olmaya aday okullarımızı görünce inanın içim yanıyor.Geçen intenette köyümün okulunun resmini görünce, beni aldı götürdü 30-40 sene öncesine… Ve aşağıdaki şiiri yazdırdı garibe.