Annem başa taç imiş
Her derde ilaç imiş
Bir evlat pir olsa da
Anneye muhtaç imiş
Kızımı ilk kucağıma aldığımda, dünyanın en mutlu insanı bendim.
O, dünyaya farklı bir gözle bakmamı sağladı. Onunla her anımı doya doya geçirmek istiyordum. Bunu da yaptım.
Anne olunca insan, annenin kıymetini daha iyi anlıyor. Ben gurbet yolu bekleyen bir kadının çocuğuydum. İçinde fırtınalar esen, ama hiç belli etmeyen, hayatından hiç şikayet etmeyen, bütün zorluklara var gücüyle dayanan güçlü bir kadındı benim annem. Kendine göre kuralları vardı. Bizlerse bunlara hiç bir gün karşı gelmedik, gelemezdik. Yerine göre mutsuz olsak da, dile getirmedik. Belki de annemizin bu gücünü kaybetmesinden korkuyorduk. Sene de bir kez, bir aylığına izine gelen babam, bize bir yıllığına güç verip tekrar dönerdi gurbet yollarına, rızkımızı aramaya.
Bir gece aniden gelen bir haberle ailemizin direği, babamızın büyük bir kaza geçirdiğini öğrendik. Gurbetteydi... Annem perişan görünüyordu, ama belli etmemeye çalışıyordu. Güçlüydü ya... Güçlü olması gerekiyordu ya... Çocukları için böyle olması gerekiyordu. İki ay komadan sonra babamızı hayata döndürmeyi başarmışlardı doktorlar. Ya sonra ki zorluklar... Yıllarca hastane de kalan babam bizim yanımıza dönmüştü, ama babam eski sağlığını yitirmişti. Annem ise hayatın verdiği zorluklarla öyle güçlenmişti ki... Hiç pes etmedi. Hiç isyan etmedi. Hem çocuklarının geleceği ile ilgilendi, hem de ailemizin gücü oldu. Hani eski toprak derler ya... Annem de böyle bir insan işte.
O benim örnek aldığım insan. Onun gibi güçlü olmaya çalışıyorum ben de. Hayatla savaşıyorum, en iyisini en doğrusunu yapmak için mücadele ediyorum. Çocuklarımız... Hayatımızın en kıymetli varlıkları... Onların dünyaya gelmelerini biz istedik. O zaman, zorluklarla dolu olan bu hayatta, tecrübelerimizle onları geleceğe hazırlamalıyız.
Çocuklarıma öğrendiklerimi öğretiyorum.Bunlardan birkaçı:
-Her şeyin üstesinden gelebileceğini asla unutma.
-Tek başına mutlu olunamayacağını bil,çevrenin mutluluğu için gayret göster.
-Hayatının vazgeçilmezleri olsun, onları küçük çıkarlar için asla feda etme.
-Çaresizlik tuzağına düşme, her zaman bir umut ışığı olduğunu aklından çıkarma.
-Senden iyi durumda olanlara bakıp üzüleceğine, senden zor durumda olanları görüp rahatla.
-İyilik yapma arzusunu şarta bağlama, vermek almaktan daha büyük bir ihtiyaçtır asla unutma.
-Kendini hep daha iyiye ulaşmak zorunda olduğunu koşullama.
-Modern hayatın çarpıklaştırdığı kadın-erkek ilişkilerinin hayatını esir almasına izin verme.
-Her şeye hakim olmak için uğraşıp hayatı yaşanmaz hale getirme.
-Kendini sürekli övmekten uzak dur.
-Merhametli olmaktan asla vazgeçme.
-İyiliği karşılık beklemeden yap.
-Korkularının tutsağı olarak yaşamaktan vazgeç.
-Çıkarcı olma, adil davran.
-En zor zamanlarda bile kesinlikle ümitsizliğe kapılma.
-Vazgeçilmez olmadığını kabul et.
-Bencil olma, tebrik etmeyi bil.
-Yalandan uzak dur.
-İnanma duygusunu diri tut.
-Kendini fazla abartma.
-Önyargılarınla hayatı zehir etme.
-Karar verirken vicdanının sesini duymazlıktan gelme.
-Anne babana off bile deme.
-Kibirli olma, alçak gönüllü davran.
-Heveslerini kendine ilah edinme.
-Kibrine yenilip hep daha fazlasını isteyip hayatını zehir etme.
-Bildiklerinle açıklayamadığın şeyler hayatının kabusu olmasın.
-Seni huzursuz edecek işlerden uzak dur, ihtirasını törpüle.
-Yaptığın iyilikleri unut, anlatarak onları kıymetsizleştirme.
-Sana yapılan kötülüğün karşılığını vermek yerine, öfkenin dinmesini bekle.
-En iyi dostun, paha biçilmez olduğunu aklından çıkarma.
-Muhatabına güvenmek istiyorsan önce sen güvenilir ol.
-En sevdiğin şeyleri başkalarıyla paylaşmanın zevkine var.
-Hiç bir sırrın sonsuza kadar gizli kalmayacağını unutma.
-Eleştirinin keskin bir bıçak olduğunu unutma, söyleyeceklerini iyi tart.
-Büyüklük kompleksine kapılıp insanları ezerek arkadaşlarını kendinden uzaklaştırma.
-Yazdıklarının ve yaptıklarının peşini bırakmayacağını unutma, gücünü insanların yararına kullan.
-Sözünüzde durmamanın utanç verici olduğunu aklından çıkarma.
Her şey gönlünüzce olsun...
