Geçmişte köyde tarım büyük ölçüde insan gücüne ve sınırlı makineleşmeye dayanıyordu. Traktörler önemli bir araç olsa da, ekipman çeşitliliği oldukça sınırlıydı. Ekim, hasat ve bakım süreçleri çoğunlukla imece usulüyle, yani kolektif iş gücüyle yürütülüyordu. Verim, büyük ölçüde hava koşullarına bağlıydı ve üretim planlaması bugünkü kadar bilimsel temellere dayanmıyordu.
Günümüzde ise tarımsal üretim ciddi bir teknolojik dönüşüm geçirmiş durumda. Modern traktörler GPS destekli sistemlerle donatılırken, hassas tarım uygulamaları sayesinde gübreleme, ilaçlama ve sulama işlemleri daha kontrollü ve verimli şekilde gerçekleştiriliyor. Sensörler, uydu verileri ve dijital analizler kullanılarak toprağın ihtiyacı belirleniyor ve buna göre üretim planlanıyor.
Eskiden hasat süreçleri uzun ve zahmetliyken, bugün biçerdöverler ve otomatik makineler sayesinde kısa sürede ve minimum kayıpla tamamlanabiliyor. Ayrıca damla sulama gibi modern sulama teknikleri, su kaynaklarının daha verimli kullanılmasını sağlıyor.
Bir diğer önemli fark ise ürün kalitesi ve standardizasyonunda görülüyor. Günümüzde tarımsal üretim, gıda güvenliği, izlenebilirlik ve kalite kontrol kriterlerine göre yürütülürken; geçmişte bu süreçler daha geleneksel yöntemlerle ilerliyordu.
Ancak tüm bu modernleşmeye rağmen, Tarhan köyünde geçmişten gelen üretim kültürü ve dayanışma ruhu hâlâ önemini koruyor. Traktör üzerindeki o eski fotoğraflar, sadece bir hatıra değil; bugünkü modern tarımın temelini oluşturan emeğin ve birikimin simgesi olarak değerlendiriliyor.
