Sanal cennette bile olsak ne güzel olur.
Mutlu oluruz.
Kendimizi kandırmış bile olsak insanı ve insanın dünyasını tanımak isteyen bir düşünceye sahibim.
Sanal mutluluğa hangimizin ihtiyacı yok ki.
Hepimizin var diye düşünüyorum yanılıyor muyum?
Birilerini inandırıyorsan sanal yalan mutluluğa hepimizin inandığı gibi inanmaya hazır olurum gibi geliyor bana.
Güzellikleri, mutluluğu sanal bile olsa kim reddetmiş ki, ben reddedeyim.
Haddime mi düşmüş.
Benim haddime mi rüyadan uyanırken elim de kocaman bir iğne, ok atar gibi insanların üstelik beyinlerine saplamak.
Ben kimim ki.
Toplu uyuma seansı başarı ile yapılıyor.
İtiraz edenimiz yok gibi şimdilik yazacaklarımı önümüzdeki günlerde yazacağım ama, elimde kocaman, uykudan uyandırıcı görevi olan iğne yok.
Ben ne hasta bekçisiyim nede görevli hemşire.
Sağlıklı raporum bile yok!
Bizi uyutanların var mı dersiniz?
Bizi uyutanların var mı? Siz sorun sizler cevaplayın isterseniz.
Bana şöyle geliyor aklımıza soru sormayı da unuttuk galiba. Bizim yerimize, düşünenler ve karar verenler varken oh be hayat ne rahat.
Öylemi acaba…