Bugünlerde dikkat çeken bir değişim var…
Sessizlikten beslenen devlet geleneği, gürültünün içine çekiliyor.
Eskiden…
Kamu görevlisi görünmezdi, yaptığı iş görünürdü.
Şimdi…
Yapılan iş geri planda, kişi ön planda.
Bir yarış başlamış gibi…
Kim daha çok izlenecek, kim daha çok beğeni alacak?
Olmuyor.
Devlet, vitrin değildir.
Kamu görevi, sahne değildir.
Bir zamanlar…
Bir vali şehre geldiğinde ağırlık hissedilirdi.
Bir emniyet mensubu üniformayı taşıdığında saygı kendiliğinden doğardı.
Çünkü temsil edilen makamın bir ölçüsü vardı.
Bugün o ölçü bulanıklaşıyor.
Yerine “görünür olma” arzusu geliyor.
Takipçi sayısıyla ölçülen bir etki…
Beğeniyle tanımlanan bir itibar…
Oysa devletin itibarı, rakamlarla değil, güvenle ölçülür.
Burada bir kavramı doğru koymak lazım:
Mesafe…
Ama yanlış anlaşılmamalı.
Mesafe, halktan kopmak değildir.
Mesafe, ulaşılmaz olmak hiç değildir.
Mesafe;
rol ile kişisel alanı ayırmaktır.
görev ile gösteriyi birbirine karıştırmamaktır.
temsil edilen makamın ağırlığını korumaktır.
Yani…
yakın olacaksın ama sıradanlaşmayacaksın.
ulaşılabilir olacaksın ama teşhir olmayacaksın.
İnce bir çizgi.
Mesele sadece görüntü de değil…
Bir kez sınır aşılınca…
devamı geliyor.
Ortak acılar içerik hâline geliyor…
Üniforma sıradanlaşıyor…
Görev ile kişisel gösteri birbirine karışıyor…
Bu tablo… ciddiyet kaybıdır.
Ciddiyet kaybolursa…
güven de yavaş yavaş çekilir.
Kimse iletişime karşı değil…
Elbette kamu görevlisi konuşacak, anlatacak, ulaşacak.
Ama iletişim başka şey…
teşhir başka şey.
Devlet adına görünmek ile
kendi adına görünür olmak arasında bir denge var.
O denge korunmazsa…
makam küçülür, kişi büyür.
Bugün ihtiyaç duyulan şey açık:
Yasak değil… ölçü.
Kural değil… sınır bilinci.
Her görevli kendine şu soruyu sormalı:
“Bu yaptığım, temsil ettiğim makama yakışıyor mu?”
Cevap net olmalı.
Çünkü devletin itibarı…
geçici alkışlardan çok daha kıymetlidir.
Unutulmamalı…
Devlet, görünerek değil…
güven vererek büyür.
Ve güven…
en çok da doğru mesafe ile korunur.